07-11-2005
O día 12 de outubro ingresou meu pai no servizo de urxencias do Hospital Clínico de Santiago e un par de días despois levárono a planta no Hospital Gil Casares en Medicina Interna. O diagnóstico que lle fixeron a maiores da enfermidade do Alhzeimer foi que estaba deshidratado, que tiña o azucre en picos (subíalle e baixáballe), e que tiña falta de sodio. Isto solucionouno en poucos días pero despois a maiores colleu unha infección de ouriña. Da casa viña ademais de co Alhzeimer cunha descomposición cronica que fai que cando vai facer as súas necesidades fisiolóxicas lle saia a tripa fóra tendo despois que introducila dentro coa man protexida por unha luva.
Os expertos no tratamento da enfermidade do Alhzeimer (psicoxeriatras e neurólogos), din que cando estes enfermos son sacados do seu contorno natural se descompensan e que se agrava a súa enfermidade, máxime cando ingresan nun hospital onde os pinchan, hai moito movemento, etc.
Meu pai ingresou o día 12 de outubro andando polo seu propio pé e a data de 3 de novembro (cando escribo este artigo), está tumbado nunha cama hospitalaria sen andar e falando de forma que nin a propia familia o entendemos, cando denantes de entrar no hospital o entendiamos perfectamente e mantiñamos conversas longas sobre cousas do pasado cando tiña momentos de máis lucidez.
Agora din que tamén ten curada a infección de ouriña e están esperando para mirarlle o da tripa e facerlle algo de recuperación para ver se volve a camiñar.
Pasan os días e non lle miran o da tripa nin o levan a recuperación, está postrado nunha cama gastando cartos públicos á espera que os especialistas o miren e cada día que pasa vai ser peor para que logo poida volver andar e facer unha vida un pouco normalizada na casa, unha contradición terrible; canto máis tempo está no hospital peor para o Alhzeimer, pero como no hospital ten que esperar días e días para que o atendan ¿que facer?
Se os especialistas no coidado dos enfermos de Alhzeimer (e os familiares que convivimos con eles todos os días), din que canto máis tempo estea un enfermo destas características hospitalizado máis vai descompensarse ¿por que non existe unha atención especializada que acuda a domicilio para tratarlle algo como pode ser unha deshidratación, os picos do azucre ou a falta de sodio?
E no caso de ter que ser ingresado ¿por que non existe unha planta especializada para a atención a estes pacientes que xa suman o medio millón de cidadáns do Estado?
Ainda por riba chamei por telefono ó doutor Raimundo Mateos do servizo de psicoxeriatría que é quen o leva por consulta ambulatoria e informeino da situación na que está, el díxome que mentres estea ingresado non pode facer nada por el, ¿non soa isto a corporativismo?
Tamén lle indiquei ó doutor Mateos que a vindeira cita que tiña meu pai con el era para o mes de febreiro e se podía facerlle unha visita cando saíse do hospital e o que me contestou é que ó unico que podía facer era adiantarme a visita ó mes de decembro.
Eu díxenlle, ¿e se segue descompensado que fago con el? Ó que me contestou que o volva levar a urxencias e que o ingresen.
Grave contradición cando el mesmo di que canto mais tempo estea ingresado máis posibilidades de descompensación terá e recoñece que logo é moi difícil que volva á situación anterior.
O sistema público de saúde e de benestar social é evidente que non está preparado para atender o tratamento específico que precisan estes pacientes, que ó mesmo tempo son cidadáns e que seguen a pagar os seus impostos aínda que estean postrados nunha cama sen seren conscientes do que pasa ó seu redor.
Durante a campaña electoral das pasadas eleccións autonómicas estiven nun mitin do BNG na parroquia de Codeso do concello de Boqueixón.
O acto era a vinte e cinco metros dun xeriátrico e como oradora veu a que daquela era membro da executiva nacional e agora tamén é delegada provincial de igualdade da Xunta de Galicia, Tereixa Novo.
Eu pregunteille que tiñan pensado facer co tema dos enfermos de Alhzeimer e demencias e ela manifestoume en público que se chegaban a gobernar ían tratar este tema e que se melloraría a asistencia domiciliaria entre outras moitas cousas.
A día de hoxe as solucións que ten a administración pública son claramente insuficientes. Para axuda domiciliaria a Xunta ten un cheque asistencial por valor de 100 euros ó mes que dá dereito a que pase a axudar pola casa unha persoa durante dúas horas de luns a venres; isto é claramente insuficiente porque o coidador principal está as vinte e catro horas do día co paciente e dúas horas non lle chegan nin para despexarse un pouco.
É como unha axuda que anunciou a Xunta de Fraga a bombo e platillo ofrecendo 180 euros mensuais a quen coida destes enfermos pero logo resulta que había unhas condicións ás que practicamente toda a xente que eu coñezo non se puido acoller: entre outras cousas non tiñan dereito a cobrar a axuda os cónxuxes, cando na maioría dos casos é a parella do enfermo a que se fai cargo do seu coidado. ¿É que o home ou a muller do enfermo que está exercendo de coidador principal e que ademais xa ten unha idade avanzada non é de Deus para cobrar unha axuda?
Terían que buscarse solucións transversais para a axuda ós familiares dos enfermos e ós propios enfermos; con participación de diferentes departamentos institucionais (Sanidade, Asuntos Sociais, etc). Habería que formar un Plan Nacional Contra o Alhzeimer.
Esta enfermidade vai ter nun futuro próximo moitos máis enfermos debido ó maior tempo que viven as persoas maiores e á gran número de cidadáns maiores de sesenta e cinco anos que temos na Galiza.
Espero que as promesas que me facía Tereixa Novo na campaña electoral as cumpra agora a Xunta de Galiza.